ΚΑΤΑΓΜΑ ΑΔΑΜΑΝΤΙΝΗΣ ΟΔΟΝΤΙΝΗΣ ΧΩΡΙΣ ΕΜΠΛΟΚΗ ΠΟΛΦΟΥ

Τα κατάγματα αδαμαντίνης οδοντίνης αποτελούν το 1/3 όλων των καταγμάτων . Συμβαίνουν στους άνω κεντρικούς τομείς συνηθέστερα . Τα κατάγματα έχουν σαν αποτέλεσμα την έκθεση των οδοντινοσωληναρίων στο στοματικό περιβάλλον. Η αποκάλυψη της οδοντίνης προκαλεί πόνο στο κρύο, ζεστό, μάσηση. Η ένταση είναι ανάλογη της εκτεθειμένης επιφάνειας. Έχει βρεθεί πως η αποκάλυψη ενός τετραγωνικού χιλιοστού της οδοντίνης προκαλεί ταυτόχρονα αποκάλυψη 20000-45000 οδοντινοσωληναρίων. Τα αποκαλυμμένα σωληνάρια είναι ο δίαυλος επικοινωνίας των μικροβίων, των θερμικών και άλλων ερεθισμάτων με τον πολφό. Η φλεγμονώδης κατάσταση μπορεί να οδηγήσει σε νέκρωση ή σχηματισμό δευτερογενούς οδοντίνης.

Πολλοί είναι οι παράγοντες που προκαλούν τον τραυματισμό των νεογιλών και μόνιμων δοντιών. Οι παράμετροι είναι βιολογικές, ψυχολογικές και συμπεριφορικές. Συγκεκριμένα Σύμφωνα με την AAPD ο σημαντικότερος λόγος τραυματισμού των νεογιλών δοντιών είναι οι πτώσεις και οι συγκρούσεις λόγω της αναπτυσσόμενης ικανότητας των νηπίων για βάδιση αλλά ταυτόχρονα ανικανότητας για ελεγχόμενο τρέξιμο.Πιο συχνός τόπος ατυχήματος είναι το σπίτι με 38% και μετά το σχολείο 32% , πιο συχνά σημεία πτώσης και σύγκρουσης είναι το σκληρό έδαφος, το πάτωμα και τα σκαλιά. Κορύφωση των ατυχημάτων συμβαίνει στα 2-3 έτη. Οι βιολογικοί παράγοντες που επηρεάζουν τον τύπο του τραύματος είναι η ποιότητα του στηρικτικού οστού που έχει μειωμένη σκληρότητα στα παιδιά και το κοντό ύψος των ριζών. Ο δεύτερος λόγος για τον τραυματισμό των νεογιλών δοντιών παραμένει η κακοποίηση. Σε υποψία για κακοποίηση ή παραμέληση μπορεί να βάλει τον θεράποντα ιατρό η καθυστέρηση στην εξέταση( επίσκεψη). Στα μόνιμα δόντια μετά την πτώση πρόσκρουση σε σκληρό ανένδοτο αντικείμενο παρουσιάζονται τραυματισμοί στα αυτοκινητιστικά ατυχήματα ή με ποδήλατο, στη βία και στα σπορ. Η παρεμβολή μαλακών μορίων ή η πρόσκρουση σε μαλακό αντικείμενο οδηγεί σε τραύμα των περιοδοντικών ιστών. Όλα τα σπορ είναι επικίνδυνα λόγω της επαφής με σκληρές επιφάνειες και λόγω της έντονης σωματικής επαφής.

Η οδοντογένεση είναι αποτέλεσμα πολύπλοκων μηχανισμών και αλληλεπιδράσεων μεταξύ των στοματικών επιθηλίων και του εξωμεσεγχύματος που προέρχεται από τα κύτταρα της νευρικής ακρολοφίας. Έχει διαχωριστεί σε 4 σαφή στάδια, σχηματισμό οδοντικής τανίας, στάδιο οδοντικής καταβολής, το κωδωνοειδές και τελικά το μυλικό στάδιο. Κατά τη διάρκεια του μυλικού σταδίου γίνεται η λειτουργική και μορφολογική διαφοροποίηση των εξωμεσεγχυματικών κυττάρων σε εξειδικευμένα κύτταρα τις οδοντινοβλάστες. Οι οδοντινοβλάστες είναι τα μοναδικά κύτταρα του οργανισμού που είναι σε θέση να παράγουν τα συστατικά της οδοντίνης. Το 70% είναι ανόργανα συστατικά , 20% οργανικά και το υπόλοιπο νερό. Από τα οργανικά συστατικά το 90% είναι κολλαγόνο. Η σύνθεση των κολλαγονοειδών πρωτεινών έχει ως αποτέλεσμα την παραγωγή των ινών κολλαγόνου που διευθετούνται παράλληλα με την επιφάνεια οδοντογένεσης. Το κύριο λειτουργικό τους προιόν είναι το κολλαγόνο Ι, V, VI και το κολλαγόνο primer. Τα τελευταία χρόνια οι γνώσεις μας γύρω από τον σχηματισμό και ενασβεστίωση της οδοντίνης έχουν αυξηθεί αρκετά λόγω της ταυτοποίησης των πρωτεινών της, της δημιουργίας διαγονιδιακών μοντέλων εξάλειψης γονιδίων και της μοριακής ανάλυσης των κληρονομικών ανωμαλιών οδοντίνης.

H οδοντιατρική περίθαλψη είναι η πιο κοινή ακάλυπτη ανάγκη ιατρικής περίθαλψης για παιδιά με ειδικές ανάγκες φροντίδας υγείας στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τα παιδιά με διαταραχές του φάσματος του αυτισμού είναι μια ομάδα των παιδιών που χρειάζονται ιδιαίτερη οδοντιατρική φροντίδα καθώς η ιδιαιτερότητά τους τα κάνει ευαίσθητα σε αισθητήρια ερεθίσματα, όπως υπερευαισθησία στον άγνωστο ήχο, την αφή και αυξημένη αντίδραση στο φως. Από το 1938 ο Leo Κanner παρατήρησε ότι ορισμένα παιδιά που είχαν χαρακτηριστεί ως ψυχωσικά διέφεραν με έντονο και μοναδικό τρόπο από τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας. Επιπλέον παρατήρησε ότι τα προβλήματα που παρουσίαζαν ήταν εμφανή από τις πρώτες κιόλας μέρες της ζωής τους. Για να προσδιορίσει το φαινόμενο αυτό, χρησιμοποίησε τον όρο αυτισμός. Με την δημοσίευση της πέμπτης έκδοσης του Διαγνωστικού και Στατιστικού Εγχειριδίου των Ψυχικών Διαταραχών (DSM-5, Μάιος 2013)5 η διαταραχή του φάσματος του αυτισμού (ΔΑΦ) και ο αυτισμός είναι δύο γενικοί όροι για μια ομάδα σύνθετων διαταραχών της ανάπτυξης του εγκεφάλου. Η διαταραχή του φάσματος του αυτισμού είναι η νέα ονομασία σύμφωνα με το DSM-5 και χαρακτηρίζεται από α) ελλείμματα στην κοινωνική επικοινωνία και την κοινωνική αλληλεπίδραση και β) περιορισμένες επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές, ενδιαφέροντα και δραστηριότητες. Σύμφωνα με το DSM-5, όλες οι διαταραχές αυτισμού που συμπεριλάμβαναν τους τέσσερις τύπους, α) την αυτιστική διαταραχή (αυτισμός), β) τη διαταραχή Asperger, γ) την αποδιοργανωτική διαταραχή της παιδικής ηλικίας, και δ) τη διάχυτη αναπτυξιακή διαταραχή μη προσδιοριζόμενη αλλιώς, συγχωνεύθηκαν σε μία ομπρέλα διάγνωση της ΔΑΦ.

ΑΚΤΙΝΟΓΡΑΦΙΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

Το φως που βλέπουμε, αλλά και μέσω του οποίου βλέπουμε όλα τα αντικείμενα και τους άλλους ανθρώπους γύρω μας, είναι ένα μόνο μέρος της πιο γνωστής ακτινοβολίας, της ηλεκτρομαγνητικής. Οι εφαρμογές αυτής της ακτινοβολίας είναι αμέτρητες στην καθημερινή μας ζωή. Εκτός από το ορατό φως, υπάρχουν τα κύματα της τηλεόρασης, τα ραδιοφωνικά κύματα, τα μικροκύματα που χρησιμοποιούνται στους ομώνυμους φούρνους κ.λ.π. Όλα αυτά τα είδη ακτινοβολίας που αναφέραμε έχουν μόνο μια διαφορά. Την ενέργεια που μεταφέρουν. Έτσι, τα ραδιοφωνικά κύματα είναι πολύ μικρής ενέργειας κύματα, λίγο μεγαλύτερης είναι τα κύματα της τηλεόρασης, και αν θέλουμε να πάμε σε μεγαλύτερες ενέργειες θα συναντήσουμε τα μικροκύματα, την υπέρυθρη ακτινοβολία, το ορατό φως, την υπεριώδη ακτινοβολία, ενώ στις πολύ ψηλές ενέργειες έχουμε την κοσμική ακτινοβολία.